In de maand september wordt jaarlijks het ‘matchmaking festival’ gehouden. Een druk bezocht evenement voor en door alle trouwlustige singles uit de regio en ver daarbuiten. Ook buitenlanders en met name alleenstaande vrouwen waren welkom, vertelde hij, terwijl hij mij veelbetekenend aankeek. Een ‘perfect oppurtunity’. Hij wist het leuk te brengen, maar toch ‘no thanks’.
Terug in Nederland ging ik over tot de orde van de dag, totdat ik in het FD een opmerkelijk bericht las getiteld: ‘Een levenspartner van de zaak’. Het schijnt dat er – met name in het MKB – directeuren en P&O’ers zijn die een HWN’er* zonder partner zien vereenzamen en de medewerker in kwestie relatiebemiddeling aanbieden om te voorko-men dat hij/zij ziek wordt en langdurig uitvalt. Een maatregel in het kader van ziekteverzuimbeleid en dus een zaak voor de medezeggenschap, want zo’n regeling is dan wel instemmingsplichtig …
Als or stel je je bestuurder die een dergelijke regeling wil invoeren, natuurlijk wel eerst enkele scherpe vragen. Hoe vaak en hoe lang mag een medewerk(st)er gebruik maken van de diensten? Schakelen we een extern bureau in of houden we het ‘in huis’? Welke diensten gaat het bureau allemaal aanbieden? Hoe wordt er gerapporteerd? Wat gebeurt er als de bemiddeling uiteindelijk geen gelukkige blijkt te zijn? Zit er een soort garantie op de nieuwe partner? Mag het ook een tweedehandse zijn? Cabarettier Fons Jansen had het vroeger al eens over mannendumpzaak, waar je als vrouw een andere man kon uitzoeken. Kan ik van mijn werkgever een pasje krijgen en dan in werktijd wat vergelijkend warenonderzoek doen? Dit opent perspectieven…
Schei eens uit zeg. Het is ongetwijfeld goed bedoeld van deze werkgevers, maar er zijn grenzen, ook aan goed werkgeverschap.
* HWN’er = hardwerkende Nederlander
