Op het journaal van 8 uur wordt verteld dat bankiers in Londen tot 50% meer bonussen uitkeren dan in het rampjaar 2008. En hoewel Nederlanders weer wat somberder zijn over de economie, zijn ze wel positief over hun financiële vooruitzichten. Hoezo crisis?
Ik ben fan van Stephen Covey. Volgens sommigen een wat ouderwetsige goeroe op motivatiegebied, maar soms is ouderwets wel aardig.
Wat onder andere goed is aan Covey is dat hij stelt dat als je echt wat wilt veranderen, je van andere uitgangspunten, een ander paradigma, uit moet gaan. Hij citeert Einstein die zegt dat je met het bedenken van wat het probleem je heeft opgeleverd, je het niet gaat oplossen. En toch is dat precies wat je elke dag voorbij ziet komen. Hetzelfde denken, dat dezelfde problemen op dezelfde manier aan wil pakken. En dezelfde problemen weer creëert.
In datzelfde journaal: een hoge bankmeneer in Engeland die voorstelt om zakenbanken in te richten, waar alle risicovolle zaken in worden ondergebracht en die buiten het vangnet van banken worden gehouden, dat door de overheid en banken onderling is gespannen.
Een bank als Lehman dus, die de crisis in volle omvang los heeft doen barsten, juist omdat deze buiten het vangnet viel. Een bank dus zoals die in de jaren dertig werd bedacht als oplossing voor de crisis toen!
Geen reden voor somberheid dit. Wel reden voor verwondering. En voor een vraag: Wat is er voor nodig om een ander paradigma te kiezen? En dan graag iets dat niet zo korte termijn is.
Ondertussen gaat het journaal alweer verder over DSB en Scheringa, die ik nog nooit door iemand een bankier heb horen noemen.
Ik kan maar één conclusie trekken: blijkbaar is de echte crisis zo groot dat we er overheen kijken.
Wedden dat we er binnenkort weer tegenaan lopen?
