‘Er klonken wel eens dreigementen’, zegt Jeffrey Geelen, huisvestingsmanager bij Radboud Universiteit. Hij doelt daarmee op hoogleraren die vanwege hun kenniswerk behoefte hebben aan een eigen werkplek. ‘Maar als we het gesprek omdraaien en in kaart brengen wat zij nodig hebben vanuit een werkpatroon, dan ontstaat er wederzijds begrip en bereidheid.’
Maatwerkbeleid
Dat is de kern van het nieuwe programma Radboud Duurzaam Werken. Door op afdeling- en teamniveau een werkstijlanalyse uit te voeren, is in beeld gebracht wat de werkpatronen zijn en wat de gewenste verhouding is in typen werkplekken. Dat leidt niet tot een one-size-fits-all oplossing – sowieso een onmogelijkheid door de aard van de verschillende faculteiten – maar tot een hybride werken model op basis van maatwerk.
Op dagen dat de kamer leegstaat, kan bijvoorbeeld een promovendus er gebruik van maken”
Het resultaat is dat werkplekken niet meer exclusief zijn en op hiërarchie worden ingedeeld. Hoogleraren kunnen bijvoorbeeld nog steeds een eigen werkplek claimen op de dagen dat zij die nodig hebben. 'Maar ze hebben niet meer het alleenrecht’, aldus Geelen. ‘Op dagen dat de kamer leegstaat, kan bijvoorbeeld een promovendus er gebruik van maken.’
Handdoekje leggen
Het nieuwe beleid van Radboud Universiteit komt voort uit verschillende uitdagingen. Zo moet de organisatie de komende jaren bezuinigen, ook op werkplekken, en bleek uit eerdere ervaringen dat top-down beleid niet aanslaat bij de faculteiten.
Dat geldt ook voor andere universiteiten, blijkt uit een rapport van de TU Eindhoven en TU Delft over hybride werken bij Nederlandse universiteiten. ‘Hoogleraren hebben veel kennis en expertise, en dus macht. Als zij dwars gaan liggen in de faculteit, kiest de directie/schoolbestuur vaak eieren voor hun geld, want ze willen geen vertrekkende hoogleraren’, zegt Rianne Appel-Meulenbroek, associate professor aan de TU Eindhoven en een van de deelnemende onderzoekers.
