Europees Hof: CAO niet altijd geldig

Grote, complexe reorganisaties. Ze zorgen voor veel stress bij personeel, en ook bij de ondernemingsraad. Want die moet vaak snel advies uitbrengen. Hoe zorg je ervoor dat je toch grip op de zaak houdt?

Transnationale dienstverleners hoeven zich niet onder alle omstandigheden te houden aan collectieve arbeidsovereenkomsten van het ‘werkland’.

Dat blijkt uit de uitspraak van het Europees Hof van Justitie in een zaak tussen de deelstaat Nedersaksen en een Duits bouwbedrijf.

Het bouwbedrijf had via een Poolse onderaannemer 53 Poolse werknemers ingeschakeld bij de bouw van een gevangenis in Göttingen-Rosdorf. De Polen kregen nog niet de helft van het minimumloon dat in de bouw-CAO in Nedersaksen geldt.

In de zaak staat de vraag centraal in hoeverre ‘buitenlandse’ dienstverleners zich moeten houden aan de arbeidsvoorwaarden die gelden in het EU-land waar zij tijdelijk werk verrichten. En daartegenover de vraag hoe ver EU-landen mogen gaan bij het opwerpen van belemmeringen voor het vrije-dienstenverkeer binnen de Europese Unie.

De Europese richtlijn over de terbeschikkingstelling van werknemers bepaalt dat transnationale dienstverleners “een kern van dwingende bepalingen voor minimale bescherming” in acht moeten nemen als zij tijdelijk werknemers stationeren in een ander EU-land. De manier waarop deze ‘kern’ wordt vastgesteld, moet aan bepaalde voorwaarden voldoen.

In Nedersaksen geldt een bouw-CAO waarin afspraken staan over het minimumloon. Maar deze CAO is niet algemeen verbindend verklaard. Bovendien wordt onderscheid gemaakt tussen verschillende deelsectoren in de bouw. Ten slotte is deze regeling alleen van toepassing op overheidsopdrachten.

Op deze drie punten handelt Nedersaksen in strijd met de richtlijn, vindt het Hof. Het Hof verwijt Nedersaksen onder meer dat het niet kan aantonen waarom een bouwvakker slechts de afgesproken bescherming nodig heeft wanneer hij werkt aan een overheidsopdracht.